Het uitgangspunt hiertoe vormt de overtuiging dat het leven bestaat dankzij HET VERSCHIL..

Immers, dankzij het verschil tussen onze ouders zitten wij hier..   Wanneer het verschil zou kunnen worden opgeheven, uitgebannen, dan houdt het leven op te bestaan.

Het bestaan van het verschil impliceert tevens dat er ten minste twee polen zijn tussen welke het verschil zich manifesteert. Deze pool met zijn aantrekkende tegenpool, noemen we een polariteit en komen we op alle terreinen tegen in de wereld van de techniek, biologie, wetenschap, psychologie, enz.
Zo is er de +pool en de –pool in de elektriciteit, eicel en zaadcel in de biologie, negatief en positief geladen deeltjes in de atoomwereld, de man en de vrouw, denken en voelen, somber en vrolijk.

Ons waarnemingssysteem werkt ook met verschil; wit heeft zwart nodig, laag heeft hoog, kind heeft volwassene, arm heeft rijk, gewenst heeft ongewenst. Je zou ook kunnen zeggen dat de ene pool de achtergrond vormt van waaruit de ander zichtbaar wordt.

Tussen de twee polen, die elkaar aantrekken en tegelijkertijd elkaars tegenpool zijn, zit altijd een zekere noodzakelijke spanning; zij houden elkaar in een dynamische balans. Filosofisch gesteld: als het een er is, is het andere er ook!
Ziek zijn zou je dus kunnen zien als verstoring in die balans, een teveel van de ene pool en te weinig van de andere pool. Depressie heeft expressie als tegenpool, wat met de onderstaande metafoor  door mij in het patiëntencontact wordt verduidelijkt: