Een partnerrelatie impliceert twee niveaus. Anders gezegd; er bestaat een individueel niveau (=ik) en een collectief niveau (wij). In de literatuur ( J.Willi 1983)worden deze niveaus het zelf en het gemeenschappelijke zelf genoemd. Voor iedere partner is de spanning wel herkenbaar die er bij tegengestelde belangen tussen de twee niveaus kunnen ontstaan.

Wij dragen een primaire verantwoordelijkheid voor ons eigen leven, onze eigen gevoelens en gedachten, hetgeen niet ophoudt zodra we een samenlevingscontract sluiten of trouwen.

Een verlangen naar samen staat nogal eens haaks op deze primaire verantwoordelijkheid. Sterker nog, deze primaire individuele verantwoordelijkheid wordt nogal eens genegeerd, bestreden, ontkend of ondergeschikt gemaakt aan het gemeenschappelijke zelf.

Temeer omdat dit laatste is een vrij ondoorzichtig begrip is voor de partners.

Uit de praktijk blijkt dat het beroep doen op het gemeenschappelijke zelf vaak "van stal wordt gehaald" om de druk op de ander partner te verhogen. Men wordt dan bang dat men ‘de grip’ op de ander dreigt te verliezen omdat deze zich teveel op het ik-niveau begeeft en te weinig gelegen laat aan het wij-niveau. De verwarring en de twijfels slaan toe en de verstrengeling tussen beide niveaus’s wordt een onontwarbare kluwen.

De communicatie tussen de partners, die aanvankelijk van invloed is geweest op het tot stand komen van deze verstrengeling ofwel de verdwenen dynamiek tussen deze niveaus, draagt nadrukkelijk bij tot de handhaving ervan. Dat kan ook niet anders; je communiceert vanzelfsprekend vanuit die verworven positie.

Het is van belang dat partners gaan zien welke achterliggende persoonlijke complexiteit het zo moeilijk maakt of waarom de een zo star en gefixeerd is.

Begrip van de partner en inzicht in de achterliggende problematiek kan hem helpen dit gedrag te veranderen. Door dit begrip kan men zijn partner leren accepteren zoals deze is en niet zoals men zijn partner zou willen zien.

Zo kan het herstel van een levendige dynamiek tussen de posities van de partners een belangrijke voorwaarde worden voor de individuele ontwikkeling.